Druid and Crow

         Και τώρα βέβαια θα μου πείτε, αγαπητές και αγαπητοί, πώς στο καλό βολεύεται και εθελοτυφλεί για έναν αιώνα, κάποιος που διατείνεται ότι θέλει το καλό όλων στην Τσαγιέρα του; Και, ίσως τελικά, αυτό να είναι απολύτως κατανοητό στους θνητούς, με τα μπλεγμένα και τα διφορούμενα συναισθήματά τους· ίσως να μην είναι αυτή η σωστή ερώτηση. Ίσως η απορία σας να είναι: πώς στο καλό βολεύεται και εθελοτυφλεί για έναν αιώνα ένας Δαίμονας, που έχει φορτωμένο στη συνείδησή του έναν απολύτως ζωντανό και ακμαίο άνθρωπο – και όχι τον, ούτως ή άλλως, σχεδόν πεθαμένο Μάτου;      Δηλαδή, υπάρχει εν μέρει εξήγηση: ο ζωντανός και ακμαίος άνθρωπος κοιμόταν, ανά διαστήματα, για χρόνια και χρόνια· το ξέρουμε αυτό. Δεν ήταν πάντα τελείως ενεργό το απολύτως ζωντανό μυαλό του και δε συγκρουόταν πάντα η ταλαιπωρημένη συνείδησή του με την, εκ των πραγμάτων, ισχυρότατη συνείδηση του Δαίμονα. Αλλά πολλές φορές, ήταν ενεργό το μυαλό· και πολλές φορές, συγκρουόταν η ...

          Όταν ξύπνησε ο Τσανγιόλ, η Μάριαμ στεκόταν από πάνω του κρατώντας το μπαστούνι του. «Θέλεις να πάμε μια βόλτα;» του είπε γλυκά. Για κάποιον λόγο, δεν της είπε ότι ήταν η πρώτη φορά στις τόσες δεκαετίες εκεί μέσα, που η μέση του δεν τον πονούσε. Ανασηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και το πήρε. Στηρίχτηκε πάνω του και στάθηκε όρθιος. «Σου έχω ετοιμάσει για να πλυθείς. Έφερα φρέσκο νερό από τη λίμνη» συνέχισε εκείνη, προσπαθώντας να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό της. «Δε χρειαζόταν, θα το έκανα μόνος μου.» «Ανοησίες· και βέβαια χρειαζόταν. Αν το έκανες μόνος σου, θα κουραζόσουν πριν ακόμα βγούμε και δε θα ευχαριστιόσουν τη βόλτα μας. Θέλω να ευχαριστηθείς τη βόλτα μας, τόσος κόσμος θα σε δει» του απάντησε και αμέσως μαζεύτηκε. «Δεν εννοώ... δηλαδή, αν θες, πάμε και βόλτα προς τους λόφους, δεν είναι ανάγκη να πάμε προς τη λίμνη.» Ο Τσανγιόλ μειδίασε. «Η Φαλάκ;» «Έχει πάει με τον Ρέο στον πύργο.» «Δέχτηκε να τους δει απόψε;» «Ναι» του χαμογέλασε πλατιά....

          Όταν η Φαλάκ άνοιξε την πόρτα του δωματίου για να βγει, αρκετή ώρα μετά, βρήκε τον Ρέο να την περιμένει. «Πού είναι η Κλέουσα και ο Σάγια;» τον ρώτησε νευρική. «Ο Σάγια είναι στη λίμνη. Η Κλεουσα είχε κάτι σοβαρό να κάνει» απάντησε εκείνος, τεντώνοντας το κεφάλι του για να δει στο εσωτερικό του δωματίου. «Κοιμάται τώρα» είπε η Φαλάκ και έκλεισε την πόρτα πίσω της. «Γιατί ήρθες εδώ;» «Δε σου είπε η Κλέουσα;» «Μου είπε βιαστικά.» «Ε, τότε, ξέρεις. Τι σε πειράζει που ήρθα εδώ; Δεν ήθελες να γνωριστούμε κανονικά και να τα βρούμε, για να δουλέψουμε όλοι μαζί; Να μην απελπίζεται;» «Και; Τα βρήκατε;» «Νομίζω πως ναι.» «Ξέρει;» «Τι να ξέρει;» «Ό,τι δεν πρόλαβες να μου πεις εμένα, όταν με έπρηξες να σε ξαναφέρω στην Τσαγιέρα τόσο σύντομα.» «Όχι βέβαια.» «Άρα είναι σοβαρό. Και δεν ήθελες να το μάθει.» Η Φαλάκ απέφυγε το βλέμμα του. «Πες μου» είπε αυστηρά εκείνος. «Όχι εδώ. Να φύγουμε από το σπίτι.» «Πάμε κάτω, στο καθιστικό» είπε ο Ρέο και της προσέφερ...