Druid and Crow

          Όταν η Φαλάκ άνοιξε την πόρτα του δωματίου για να βγει, αρκετή ώρα μετά, βρήκε τον Ρέο να την περιμένει. «Πού είναι η Κλέουσα και ο Σάγια;» τον ρώτησε νευρική. «Ο Σάγια είναι στη λίμνη. Η Κλεουσα είχε κάτι σοβαρό να κάνει» απάντησε εκείνος, τεντώνοντας το κεφάλι του για να δει στο εσωτερικό του δωματίου. «Κοιμάται τώρα» είπε η Φαλάκ και έκλεισε την πόρτα πίσω της. «Γιατί ήρθες εδώ;» «Δε σου είπε η Κλέουσα;» «Μου είπε βιαστικά.» «Ε, τότε, ξέρεις. Τι σε πειράζει που ήρθα εδώ; Δεν ήθελες να γνωριστούμε κανονικά και να τα βρούμε, για να δουλέψουμε όλοι μαζί; Να μην απελπίζεται;» «Και; Τα βρήκατε;» «Νομίζω πως ναι.» «Ξέρει;» «Τι να ξέρει;» «Ό,τι δεν πρόλαβες να μου πεις εμένα, όταν με έπρηξες να σε ξαναφέρω στην Τσαγιέρα τόσο σύντομα.» «Όχι βέβαια.» «Άρα είναι σοβαρό. Και δεν ήθελες να το μάθει.» Η Φαλάκ απέφυγε το βλέμμα του. «Πες μου» είπε αυστηρά εκείνος. «Όχι εδώ. Να φύγουμε από το σπίτι.» «Πάμε κάτω, στο καθιστικό» είπε ο Ρέο και της προσέφερ...

    Ήταν η Κλέουσα που τράβηξε αυτή τη φορά τη Φαλάκ, μέσα από το φρέσκο χώμα των λόφων της Τσαγιέρας. Αφαίρεσε γρήγορα τα ξύλινα άκρα της, που είχαν σπάσει ξανά· τη φόρτωσε, μαζί με αυτά, σε μια μικρή καρότσα· και ξεκίνησε να την τραβάει στο μικρό μονοπάτι προς το σπίτι της. «Πού είναι ο Ρέο;» ρώτησε η Φαλάκ, ζαλισμένη. «Έφυγε αμέσως, μόλις επιβεβαίωσε ότι μεταφέρθηκες επιτυχώς εδώ μέσα. Συμβαίνουν πράγματα εδώ μέσα, εδώ και μέρες, που απαιτούν τη συνεχή προσοχή του. Πάμε σπίτι, να πλυθείς και να ξεκουραστείς.» «Τι συμβαίνει εδώ μέσα;» ρώτησε η Φαλάκ κι έπιασε πάλι το κεφάλι της. Η Κλέουσα την κοίταξε, ανήσυχη. «Ίσως δεν έπρεπε να ξαναμπείς εδώ μέσα τόσο σύντομα. Είσαι η πρώτη, χωρίς μαγεία, που το επαναλαμβάνει τόσο σύντομα.» «Θα είμαι καλά. Τι συμβαίνει εδώ;» «Είσαι σίγουρη ότι δε σε παρακολουθεί κανείς στον κόσμο σου; Είχαμε πει να περιμένουμε μερικές εβδομάδες. Τι ήταν τόσο σημαντικό, που πίεσες τόσο πολύ τον Ρέο να σε ξαναφέρει τόσο σύντομα;» «Κανείς δε μας παρακολουθεί»...

         Η Φαλάκ στεκόταν στον κεντρικό χώρο του εργαστηρίου της. Η γυναίκα απέναντί της, παρέμενε ακίνητη στο κατώφλι της εξώπορτας, εδώ και λίγα λεπτά. Φαινόταν αρκετά μεγαλύτερή της σε ηλικία, μα στεκόταν ψηλή και περήφανη· και – ακόμα – πολύ, πολύ όμορφη. Η Φαλάκ έσφιξε το καλό της χέρι στην κορυφή του μπαστουνιού της και τέντωσε την ευαίσθητη πλάτη της, για να μιμηθεί τη γυναίκα. Με το ξύλινο χέρι, τακτοποίησε δήθεν αδιάφορα τα πυκνά στρώματα της μακριάς, βαμβακερής της φούστας,  προσπαθώντας να κρύψει τη ζημιά στον έναν ιμάντα του ξύλινου ποδιού της – που προκάλεσε η ίδια, κατά το μανιώδες καθάρισμα του εργαστηρίου. Δεν είχε προλάβει να τον φτιάξει ακόμα και το πόδι έτρεμε νευρικά αλλά, ευτυχώς, όχι πολύ έντονα.  «Είστε πολύ συμπαθητικά εδώ, κυρία Αλαμίν» είπε η γυναίκα, προσπαθώντας να ακουστεί αβίαστα εύθυμη. Κοίταξε ερευνητικά γύρω της, χωρίς να αλλοιώσει ούτε στο ελάχιστο την ακλόνητη στάση της.  «Το χωριό σας είναι πολύ γραφικό και ο χώ...