Druid and Crow

  "Γαμώ τον Άρχοντα και όλα τα Τάγματά του" είπε ο Παπιτέους, σε μια έκρηξη βωμολοχίας τελείως ξένη στο χαρακτήρα του "τι είναι αυτό;"      "Ποιο; Ποιο;" ρώτησε ο Γκρομλόχ τρομαγμένος. Δυο χρόνια που ήξερε τον Παπιτέους, δεν τον είχε ακούσει να λέει έστω ένα σκατά. Τι στο διάολο τον είχε κάνει να τα βάλει με τον ίδιο τον Άρχοντα; "Εμφανίστηκε ο Λάμα;" ρώτησε και ξεροκατάπιε. "Μη μου πεις, ανίκανε βρωμόγερε, ότι δε μπορείς να τον τραβήξεις πίσω και πρέπει να τον πολεμήσουμε;" Ο Παπιτέους έμεινε για λίγο σιωπηλός, με το βλέμμα του παγωμένο. "Δε βλέπεις; Εκεί στη γωνία" ρώτησε ανέκφραστα. "Ναι, κοιτάω λέμε, μου έχεις παγώσει το αίμα. Τι είναι;" "Το σκοτάδι δεν το βλέπεις;" "Είσαι τελείως βλαμμένος; Και βέβαια το βλέπω το σκοτάδι. Έχεις ξεμωραθεί και φοβάσαι ξαφνικά τα σκοτάδια ή είχες κανέναν πολυέλαιο στη σπηλιά σου και τώρα νιώθεις άβολα;" "Γκρομλόχ. Σκάσε και κοίτα το σκοτάδι. Κοίτα ."  ...

          Επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Οι ακτίνες του πρωινού, χειμωνιάτικου ήλιου περνούσαν με κόπο μέσα από τα χοντρά παντζούρια. Ο σφραγισμένος χώρος έμοιαζε να παραβιάζεται από δεκάδες άυλες, χρυσές χορδές μιας φανταστικής άρπας. Κι αυτές, άχρηστες χωρίς κάποιο θεϊκό χέρι να μπορεί να τις ακουμπήσει, χάιδευαν το ξύλινο πάτωμα και ιρίδιζαν με ζωντάνια από τη σκόνη που αιωρούνταν ελεύθερη στο χώρο.     Στο κέντρο του μεγάλου δωματίου, λίγα μόλις χιλιοστά μακριά από την πιο μακριά ηλιαχτίδα, βρισκόταν μια φαρδιά και ψηλή βιτρίνα. Φτιαγμένη από το εξαιρετικά σπάνιο γυαλί πρασεόλιθου, στερεωμένη πάνω σε μια αρχαία βάση από άρκευθο, σχεδόν όσο αρχαία ήταν τα παντζούρια και το πάτωμα. Σχεδόν όσο αρχαίες ήταν και οι μεγάλες λεκάνες στις τέσσερις γωνίες του χώρου, μέσα στις οποίες κάπνιζαν μέρα-νύχτα τα πιο αγνά σανταλόξυλα, οι πιο δυσεύρετες κανέλες, τα πιο αγνά φασκόμηλα και δεντρολίβανα και εκατοντάδες αποξηραμένα μπουμπούκια από γαρίφα...

      Παρόν:       Η Μπένα στεκόταν στην άκρη της σκηνής με το αριστερό της χέρι τεντωμένο μπροστά, κρατώντας ένα μικρό περίστροφο. Σημάδευε μερικά μέτρα απέναντί της, όπου στεκόταν ο Στρατηγός χρησιμοποιώντας ως κάλυψη τον γιο της.      Στα πλάγια και πίσω τους, υπήρχαν διάφορα κιβώτια, στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο σαν παιδικό φρούριο. Ο Ίριαν ήταν ψηλός και ο πεθερός της όχι. Ο Ίριαν δε φορούσε στολή και ο πεθερός της ναι. Το σώμα και το κεφάλι του από μπροστά, κρυβόταν σχεδόν πλήρως από τον εγγονό του και με το δεξί του χέρι είχε καρφώσει μια άδεια σύριγγα στο λαιμό του νεαρού, έτοιμος να πατήσει το έμβολο και να τον σκοτώσει.       Γύρω τους υπήρχαν αναίσθητοι και νεκροί, στρατιώτες και μερικοί γιατροί. Οι χρωματιστές στολές τους, σκισμένες και κομμένες και ματωμένες σε διάφορα σημεία, και τα παραμορφωμένα σώματά τους από τον δηλητηριασμένο αέρα, τους έκαναν να μοιάζουν με ανατριχιαστικές, υπερμεγέ...

            Οι δυνάμεις δεν είναι το χάρισμα που νομίζουν πολλοί, ούτε η κατάρα που πιστεύουν κάποιοι. Είναι κάτι ανάμεσα, όπως είναι συνήθως αυτά τα πράγματα. Οι μεταλλαγμένοι τις χρησιμοποιούν κατά βούληση και μπορούν να κάνουν πράγματα που σε άλλους φαντάζουν αδιανόητα. Δεν τις χρησιμοποιούν όμως πάντα σωστά. Χρειάζονται χρόνο ή και χρόνια για να μάθουν να τις ελέγχουν - αν το μάθουν ποτέ. Και κάθε φορά που τις ενεργοποιούν, μειώνουν το προσδόκιμο ζωής τους και θέτουν άμεσα σε κίνδυνο και τη δική τους, σωματική και ψυχική υγεία.      Οι τυχεροί που εκπαιδεύονται από μικροί, μαθαίνουν τελικά να μην τις χρησιμοποιούν παρά μόνο αν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Οι υπόλοιποι όχι και τόσο τυχεροί, περνούν ολόκληρη την παιδική και εφηβική τους ηλικία προσπαθώντας να καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Και μέχρι τα τριάντα τους, μοιάζουν σαν να είναι πενήντα. Και μέχρι τα πενήντα τους, έχουν σβήσει αργά και πολλές φορές βασανιστικά.  ...